Een podium met opvallend veel kabels voor een jazzconcert. Alles zit ingeplugd, het kerkpleintje is er klaar voor, de zon is er klaar voor en de drie heren van The Brums uit Luik zijn er ook klaar voor. Ze komen Den Bosch laten zien wat synthesizers met jazz kunnen doen en dat doen ze gewoon in korte broek. Het zorgt meteen voor een losse sfeer op het plein.
The Brums
Clément Dechambre
The Brums brengen voornamelijk nummers van hun laatste album, toepasselijk genaamd Soleil Noir. De muziek heeft een zonnige kant, met een flinke schaduw. De set beweegt van ambient naar dansbaar, met schelle klanken om je wakker te houden. Zowel prettig als rauw. Is Luiks industriële karakter hun muziek ingeslopen?
Op het podium vinden we brass-instrumenten (de B in Brums), drums (de -rums) en een flinke hoeveelheid elektronica. De band vraagt zich hardop af waarom ze eigenlijk niks met electronics in hun naam hebben. De bandleden bedienen stuk voor stuk zowel een klassiek instrument als elektronische apparatuur. Digitale klanken zijn bij deze band niet slechts een sausje, maar écht deel van de muziek.
Antoine Dawans
Die mix van stijlen is niet uniek. Welbekend zijn producers van elektronische muziek die blazers in laten vliegen om hun tracks meer diepte te geven. Live blijft het resultaat echter lang niet altijd overeind. Bij The Brums ligt dat anders. De elektronica en jazz ontstaan vanuit dezelfde artistieke visie, waardoor nummers als Happy Nervous Heart en Silk live opvallend overtuigend klinken.
Alain Deval
Bij Nothing Left To Dream verandert het kerkplein even in een donkere clubkelder. Wie wil kan nog een stukje hakken. Met dat nummer gaan we richting het einde van de set. Een geslaagd optreden krijgt echter nog een kers op de taart wanneer Clément Dechambre zijn saxofoon meeneemt voor een uitgebreid rondje door het publiek. Dat kunnen de Bosschenaren zichtbaar waarderen.
De Finse saxofonist Timo Lassy staat zondagavond samen met twee landgenoten – (contra)bassist Ville Herrala en drummer Jaska Lukkarinen – op het podium van de Toonzaal. Het is het laatste concert van deze Jazz in Duketown (JiD) 2026 op deze locatie. De belangstelling is erg groot voor het Timo Lassy Trio. Deze set is net zoals de voorafgaande een samenwerking tussen Puls jazz en het JiD festival.
Timo Lassy Trio
Timo Lassy
Timo speelt in het begin van de set op een dwarsfluit en (nog) niet op een saxofoon. Bassist Ville Herrala opent met een krachtige beat die hij het hele nummer aanhoudt, ondersteunt door het vinnige slagwerk van Jaska Lukkarinen die er nu en dan lekker syncopisch tegen ingaat. Timo Lassy, eerst op die dwarsfluit maar snel daarna op de saxofoon, vertelt het verhaal met steeds de onderliggende, repeterende basbeats van Herrala.
Timo Lassy Trio
Het recent uitgebrachte album Helsinki Live legt de rauwe energie en improvisatiekracht van het drietal live weergaloos vast, maar hier en nu in de volle akoestiek en prachtige ambiance van de Toonzaal bereiken de drie Finnen toch wel een magische hoogte. Met moeite kan ik me losmaken van het Timo Lassy Trio en terug te keren in de buitenwereld om naar het Kerkplein te gaan voor de band JUNO.
JUNO
Jeline Weening
Jelle Willems
Jeroen Vermazeren
Jesper van den Eijnden
Op het Kerkplein tref ik een heel andere situatie aan. Daar geen stil, beleefd en geconcentreerd publiek maar rumoerige en blije feestvierders die aan het dansen zijn op de house van JUNO. De band combineert synthesizers en harde beats met saxofoon, tuba en drums.
Het genre wordt ook wel akoestische electronica genoemd. Vooral de tuba met Jeroen Vermazeren speelt een hoofdrol en krijgt ook de meeste bijval. Vaste bandlid Joos Munneke is voor deze gelegenheid vervangen door Bosschenaar Jelle Willems die ook bij de jazz band Nausyqua speelt.
Jeroen Vermazeren
Vermazeren is (bijna) onvermoeibaar op zijn tuba en drummer Jesper stampt ongenadig op de bassdrum, terwijl Jelle en Jeline voor de heldere klanken zorgen. Alles staat deze avond in dienst van het dansbare, er is geen ruimte voor nuance en spiritualiteit. Dance, sucker !
Vandaag de tweede dag van Jazz in Duketown staat saxofonist Lakecia Benjamin (USA) op de Markt en pal na haar treedt de Deense bassist Ida Nielsen op voor een grote schare trouwe fans op de Parade. En geloof me deze vrouwen zijn niet voor de poes. Hun innerlijke overtuiging in de kracht van muziek mondt uit in een ongelofelijke powerplay.
Lakecia Benjamin
Lakecia Benjamin
Eerst stormen de begeleiders van Lakecia het podium op; Elias Bailey op contrabas, Jonathan Barber op drums en pianist/keyboards Oscar Perez. Van meet af aan hakken ze er genadeloos op in zoals alleen Amerikaanse jazz-musici dat doen… en kunnen, powerplay americana. Dan komt onder luid gejuich The Golden Lady of Jazz op, zoals gewoonlijk gestoken in een van haar uitbundige goudkleurige pakken.
Elias Bailey
Jonathan Barber
Oscar Perez
Lakecia begint eerst met een bedankje voor haar boeking hier op Jazz in Duketown. Ze vindt het geweldig. Daarna een felle uithaal naar de politieke en sociale situatie in de VS. Het doet me denken aan het verhaal van een andere Amerikaanse jazzmuzikant. In 2025 maakte Dee Dee Bridgewater soortgelijke statements op deze zelfde locatie. Het zit Amerikaanse musici kennelijk hoog, hun thuissituatie.
Het openingsnummer was al heftig, de rest van de set voltrekt zich in dezelfde dynamiek met soms een rustpauze als Lakecia een solo weggeeft. Oscar Perez speelt nietsontziend op de toetsen van de vleugel en drummer Jonathan Barker roffelt en beukt op zijn drumstel. Elias Bailey op zijn contrabas lijkt een punt van rust maar dat is schijn. Het improvisatie vermogen is groot en kundig. We hebben hier te maken met big city jazz, uit New York.
big city jazz
Ida Nielsen & The Funkbots
Hoe anders is het op een steenworp van deze Amerikaanse profi’s waar bassist Ida Nielsen & The Funkbots op de Parade het eerste deel van hun set gaan spelen. Hier geen big city jazz à la Lakecia Benjamin maar de funk uit Minneapolis. Ida Nielsen die nog met Prince heeft gespeeld, ja in 2010 een belletje kreeg of ze naar Paisley Park wilde komen voor een jam met His Royal Badness.
Ida Nielsen
Prince was de grondlegger van The Minneapolis Sound, een mix van funk, pop, synthpop en rock. Kenmerkend van die sound is het inzetten van synthesizers in plaats van blazers, Linn drumcomputers, funky gitaarriffs en hoge, expressieve zang (kopstem). Ida Nielsen speelde tot aan het overlijden van Prince in 2016 vast in zijn begeleidingsbands The New Power Generation en 3rdeyegirl.
slap-bass
Prince was haar mentor en leraar. In zijn studio in Minneapolis leerde hij haar exact hoe de strakke, ronkende baslijnen van de Minneapolis Sound moesten klinken. De speelstijl van Ida Nielsen kenmerkt zich door vlijmscherpe, percussieve slap-bass, een fundamenteel onderdeel van de funky Minneapolis-stijl.
Met haar eigen vaste band, Ida Nielsen & The Funkbots, brengt ze een eerbetoon aan deze sound. Haar solo-nummers combineren ouderwetse funk met hiphop en bevatten duidelijke knipogen naar het werk van Prince. Ida wordt begeleid door: rapper Kuku Agami, gitarist Oliver Engqvist, drummer Patrick Dorcean en toetsenist Phong Le.
Kuku Agami
Oliver Engqvist
Patrick Dorcean
Phong Le
De band is goed op dreef, de funk zit er goed in en Ida slapt en popt op de lagere dikke snaren. Het ritmische gitaarspel van Oliver Engqvist doet denken aan die van Nile Rodgers van Chic. Het verschil zit ‘m dat Oliver niet oneindig lang dat gitaarritme aanhoudt; hij knalt er op gezette tijden een heftige, korte overdrive in. De rap van Kuku Agami past goed in de beat van de band. Zijn donkere stem heeft een groot bereik.
Ik sprak vlak voor het begin van de set met een aantal van Ida’s meest loyale fans. Zij gaan trouw naar haar toe als ze in Nederland komt spelen. Ze dragen donkere T-shirts met de naam van Ida Nielsen opgedrukt en gingen naar haar concerten al lang vóór dat ze werd ingelijfd in de hofhouding van Prince. Natuurlijk zingen ze mee met alle nummers die ze uit hun hoofd kennen. Het is top entertainment hier op de Parade.
Onder de titel “Lean On Me: A Tribute to Bill Withers” openen Jeangu Macrooy en het Jazz Orchestra of the Concertgebouw (JOC) de 2026 editie van Jazz in Duketown op de Parade. Het is een grootschalig eerbetoon aan deze legendarische soulzanger. Tijdens deze show arrangeren Jeangu Macrooy en het JOC de tijdloze soulklassiekers van Bill Withers in echte bigband-arrangementen.
Jeangu: “Als er een artiest is aan wie ik een ode zou willen brengen, is het wel Bill Withers. Als songwriter en artiest sta ik op zijn schouders; zijn muzikale erfenis is ongeëvenaard!”
Jeangu Macrooy
Jeangu Macrooy en het JOC
Het is erg warm op de Parade. De zon schijnt onbarmhartig op de musici. Je ziet het zweet van hun voorhoofden gutsen. Jeangu Macrooy kan nog schuilen in de schaduwzijde van het podium als een van de muzikanten een solo weggeeft. Zijn stem is minder vol en donker dan die van Bill Withers, maar dat laat onverlet dat zijn covers samen met het JOC staan als een huis.
Nummers zoals Lean On Me en Ain’t No Sunshine passeren de revue met telkens een solo van een de concertleden. Jeangu Macrooy is bijna de bescheidenheid zelve door helemaal naar de zijkant van het podium te gaan staan. Zo krijgen individuele spelers van het JOC ook de aandacht die zij verdienen.
Jazz Orchestra of the Concertgebouw
Susanne Alt
Maar er is meer dan Jeangu Macrooy & JOC in de line-up. Op de Markt staat Susanne Alt met haar altsax (!) op punt van spelen. Zij speelt onder meer een nummer van Charlie Parker en enige nummers van haar nieuwe album Dark Horse. Ook zij heeft last van de ondergaande zon en is genoodzaakt om haar jas uit te trekken. Op het podium wordt Susanne bijgestaan door toetsenisten Matthijs Geerts en Ike van Bergen, bassist Thomas Pol, drummer Yoràn Vroom en percussioniste Helene Jank.
Susanne Alt
Matthijs Geerts
Thomas Pol
Yoràn Vroom
Helene Jank
Dareyn
Dareyn (ook actief als het Dareyn Ensemble of Dareyn Q.7) is een vernieuwende hedendaagse muziekgroep die oosterse en westerse muziekwerelden samenbrengt. Door de nieuwe samenwerking met Franz von Chossy en Vinsent Planjer is het vizier nu wat meer gericht op jazz. Samen met kemenche-speler en componist Emine Bostancı wordt een verstilde wereld geschapen in de mooie akoestische ambiance van De Toonzaal die goed gevuld is met een zeer aandachtig publiek.
kemenche-speler Emine Bostancı
Kees van Schijndel Octet
Op het Kerkplein staat de Bossche bassist/componist Kees van Schijndel met zijn achtkoppige band. Het Kees van Schijndel Octet. Kees staat in de jazz- en fusiescene ook wel bekend onder zijn artiestennaam KeesOnTheBass. Kees bracht vorig jaar zijn tweede album Nhamvidash uit. Nhamvidash is de naam van een fictieve godin die Kees van Schijndel heeft bedacht voor het titelnummer van zijn album.
Kees combineert jazzimprovisatie met invloeden uit de soul, R&B, funk en folk. Zijn sound balanceert constant tussen strakke, dansbare ritmes en emoties. Het publiek op het Kerkplein kan die mix wel op waarde schatten gezien de vele enthousiaste reacties.
Kees van Schijndel
Ema Catarina Lucas
Kees van Schijndel Octet
Steffen Morrison
Steffen Morrison is een goede bekende van KLANKGAT. Deze soulzanger pur sang is al menigmaal door de redactie gerecenseerd die telkens onder de indruk raakt van zijn tomeloze energie. De roots van Steffen liggen diep in de ‘oude soul’ waar hij zijn eigen smaak en sturing aan toevoegt met op de achtergrond giganten als Otis Redding en James Brown. Hier op de Parade spelen hij en zijn band ‘het huis’ plat.
Steffen Morrison
Anton Goudsmits Maison Prettyboy
Maison Prettyboy is het escortbureau van Jacobse en zijn compagnon Van Es. Het is een van de bekendste sketches van Kees van Kooten en Wim de Bie. Gitarist Anton Goudsmit koos die naam voor zijn nieuwe formatie met Daniel Bulatkin op Hammond en drummer Felix Schlarmann. Het trio waagt zich aan een waaier van muziekgenres die wonderlijk genoeg samensmelten tot een organische melting pot.
Anton Goudsmit
ÆDM
ÆDM is een opkomende, zeskoppige Nederlandse crossover-band die is ontstaan uit de jazz- en poppopleiding van het conservatorium ArtEZ in Arnhem. De band staat bekend om hun unieke mix van elektronische dansmuziek en rauwe live-instrumenten. En daar is geen woord Frans bij, wel dat de muziek altijd dansbaar is.
Het toegestroomde publiek op het Kerkplein vindt het allemaal geweldig en hoeft niet aangespoord te worden om te gaan dansen. Dat gebeurt al van meet af aan, bij de eerste tonen. Dat gaat zo de hele set door, want de naam ÆDM is een directe knipoog naar EDM (Electronic Dance Music).
ÆDM
Copchase ft. Pearl Jozefzoon
Net als bij Jeangu Macrooy staat achter zangeres Pearl Jozefzoon een heus orkest van flink formaat. De 17-koppige band Copchase nodigde voor Jazz in Duketown de zangeres uit. Met haar krachtige opera stem weet zij als geen ander het publiek te boeien. Zij won niet voor niets het tv-programma Van Popster tot Operaster. Deze avond worden grote hits uit de soul en pop gecoverd zoals I’m Every Woman van Chaka Kahn.
Pearl Jozefzoon en Copchase
Het is een feest der herkenning, hier op de Parade en ook de afsluiting van de eerste dag van deze Jazz in Duketown 2026 editie.
Het album Rumours van Fleetwood Mac blijft een fenomeen in de platenzaken, zelfs bijna 50 jaar na de release in 1977. In 2025 stond de LP in Nederland zelfs nog in de top 10 van bestverkochte albums, tussen moderne sterren als Taylor Swift en Roxy Dekker.
Rumours
Fleetwood Mac
Doogan van Doogan Records hier in Den Bosch vertelde dat hij bij de opening van zijn platenzaak het advies kreeg om in ieder geval een paar elpees van Rumours op voorraad te hebben. Wat zit daar toch achter, die aanhoudende populariteit van dat album?
De aanhoudende populariteit van Rumours is te danken aan een unieke combinatie van factoren:
Universele thema’s en emotionele rauwheid: De teksten gaan over relatiebreuken, overspel en hartzeer—ervaringen die van alle tijden zijn. Omdat de bandleden tijdens de opnames zelf in een emotionele chaos zaten en over elkaar schreven, voelt de muziek oprecht en intens aan.
Tijdloze productie: Het album wordt geprezen om de “gepolijste” maar organische klank. De combinatie van pop-gevoeligheid en rock-authenticiteit zorgt ervoor dat de nummers ook nu nog modern klinken op de radio en streamingdiensten.
Ontdekking door nieuwe generaties (Gen Z): Dankzij sociale media zoals TikTok bereikt het album constant een nieuw, jong publiek. Virale video’s, zoals die van Nathan Apodaca op het nummer Dreams, hebben de verkoopcijfers herhaaldelijk een boost gegeven.
Hoogwaardige vinyl-kwaliteit: Voor vinylliefhebbers wordt Rumours vaak gezien als een “must-have” vanwege de uitstekende mastering en geluidskwaliteit, wat de fysieke verkoop van lp’s stimuleert.
De “Soap-opera” factor: De turbulente geschiedenis van de band—drugsgebruik, affaires en ruzies tijdens het maken van de plaat—fascineert luisteraars nog steeds en geeft de muziek een extra dimensie die veel moderne projecten missen. Hieronder vind je de nodige juicy verhalen.
De nummers op Rumours hebben direct te maken met de relationele drama’s binnen de band.
Stevie Nicks
Hier zijn de specifieke achtergrondverhalen van de bekendste nummers:
Go Your Own Way: Dit nummer is geschreven door Lindsey Buckingham als een bittere boodschap aan Stevie Nicks na de breuk van hun knipperlichtrelatie. Nicks had vooral een hekel aan de zin “Packing up, shacking up is all you wanna do”, omdat ze dit onterecht vond, maar Buckingham weigerde de tekst aan te passen.
The Chain: Dit is het enige nummer op het album dat door alle vijf de bandleden is geschreven. Het werd letterlijk als een lappendeken in elkaar gezet uit verschillende losse demo’s, waaronder een eerdere opname van Stevie Nicks genaamd Keep Me Twenty. De iconische baslijn aan het einde fungeert als het symbool voor de muzikale ketting die de band ondanks alle ruzies bij elkaar hield.
Dreams: Stevie Nicks schreef dit nummer in slechts tien minuten, zittend op een bed in een studio die destijds eigendom was van Sly Stone. Het was haar kalme, filosofische antwoord op het agressieve Go Your Own Way van Buckingham. Waar hij zong over verwijten, zong zij over berusting en het feit dat de eenzaamheid hem uiteindelijk zou inhalen.
Don’t Stop: Christine McVie schreef dit vrolijke, optimistische nummer na haar scheiding van bassist John McVie. Na acht jaar huwelijk praatten de twee nauwelijks meer met elkaar, behalve over muziek. Het nummer was haar manier om te zeggen dat ze de neerslachtigheid achter zich wilde laten en vooruit keek naar de toekomst.
You Make Loving Fun: Dit nummer werd ook geschreven door Christine McVie, maar had een pijnlijke lading voor haar ex-man John. Het gaat namelijk over haar nieuwe relatie met Curry Grant, de lichttechnicus van de band. Om de sfeer in de studio werkbaar te houden, vertelde Christine in eerste instantie aan John dat het nummer over haar hond ging…
Toen programmeur Ad van der Laan Hannah Aldridge ontdekte via een Amerikaanse internet zender en via haar album Razor Wire, nodigde hij haar uit voor een aantal huisconcerten. Daarna volgde het eerste echte concert in Heusden. Vanaf die tijd is zij een reguliere artiest in het programma van Blue Room Sessions (BRS). Volgens mij is dit haar vierde concert bij BRS en dat telkens weer in een andere samenstelling.
Hannah Aldridge
Hannah Aldridge
Zoals we van haar gewend zijn voert ze ook tijdens deze tour weer een paar verrassende artiesten ten tonele. Dat zijn haar ‘oude’ vriend (bas)gitarist Lachlan Bryan uit Australië, met wie ze al een aantal jaren samenwerkt. Andrew Leahey komt uit Nashville en speelt op een fantastisch klinkende Les Paul Gibson gitaar. Ben Middleton (Thame VK) is er voor het eerst bij en speelt zeer verdienstelijk op drums.
Lachlan Bryan
Andrew Leahey
Ben Middleton
Het wordt weer een stevig rockende avond met veel eigen nummers van Hannah Aldridge zelf en van Lachlan Bryan, o.a. het energieke Portrait Of The Artist Of A Middle Aged Man en Dorero, een murdersong gebaseerd op The Black Dahlia murders (Hannah is dol op murdersongs en dito podcasts).
Met haar zeer conservatieve en religieuze achtergrond kostte het Hannah lange tijd veel moeite om een tegengeluid te vinden. Dit resulteerde in het nummer Unbeliever, geschreven met Lachlan Bryan. Hiermee starten beiden de tweede set met Lachlan op Hannah’s gitaar.
wervelende show
Dan valt de band weer bij en wordt het als vanouds een wervelende show met af en toe een serieuze noot zoals tijdens Bird Of Paradise, een nummer dat was voorbestemd om te worden geschreven. Het eerste couplet ontstond in de ziekenhuiskamer van haar bekende vader Walt Aldridge, die kort daarop overleed. Voor haar zoon Jackson schreef ze het altijd weer mooie Black & White.
Geen show zonder meezinger. De toegift Birmingham wordt dan ook luid meegezongen.
a blast!
Volgens ons en Hannah zelf…it was a blast!
Fotografie: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten
setlist: Howlin’ Bones, Aftermath, I Know Too Much, Beautiful Oblivion, Living And Lonely, You Ain’t Worth The Fight, Some Ghosts, Portrait Of The Artist Of A Middle Aged Man. Tweede Set; Unbeliever, Birds Of Paradise, Yankee Bank, Dorero, Black And White, Birmingham
Jazz in Duketown (JiD) werkt deze editie samen met lifestyleplatform en evenementenorganisatie MANIFY. Het is een bewuste keuze om een jonger en breder publiek aan te spreken. Hoewel jazzfestivals traditioneel een wat ouder publiek trekken, probeert JiD al jaren bewust te verjongen. MANIFY zet zijn beste dj’s in om met authentieke platen (vinyl) de sfeer tussen de live-acts door vast te houden.
Jazz in Duketown 2026
MANIFY functioneert dit jaar als stage host op de Parade. Dit zou specifiek dertigers en twintigers kunnen aantrekken die normaal gesproken misschien minder snel puur voor traditionele jazz naar de stad komen. De dj’s draaien tussen de live-acts door. Dit is bedoeld om de sfeer te bewaren, de energie op te bouwen en een muzikale brug te slaan tussen de optredens. De vinyl-dj’s van MANIFY draaien het hele weekend (22, 23 en 24 mei) op het hoofdpodium op de Parade.
Naast de dj-sets van MANIFY heeft Jazz in Duketown 2026 een flink aantal live-acts geprogrammeerd die jazz combineren met funk, soul, elektronische muziek en hiphop-invloeden.
Funk, Soul & High-Energy Grooves
Ida Nielsen
Ida Nielsen & The Funkbots: De voormalig bassiste van Prince brengt een energieke mix van funk, hiphop en nu-soul naar de Parade.
Funky Times & Funky Bastards: Twee jonge, opkomende formaties die traditionele funk voorzien van een moderne, poppy festivalvibe.
Eric Vloeimans’ HOTSPOT!: De bekende Nederlandse trompettist zoekt met dit specifieke project de grenzen op met dansbare, funky grooves, Caribbean invloeden en subtiele dance-beats.
Elektronisch, Club & Nu-Jazz
Nausyqua
Club Duif ft. NAUSYQA: Een specifieke samenwerking op het festival die de brug slaat tussen live jazz-improvisatie en elektronische clubmuziek.
Liquid Sun Orchestra: Een grote formatie die zware afrobeat-grooves combineert met moderne jazz en funk, wat garant staat voor een dansbaar optreden.
New Cool Collective Big Band: Weliswaar een bekende naam, maar zij staan bekend om hun opzwepende cross-over van jazz, latin, soul en punk-energie.
Global & Modern Creative
Lakecia Benjamin
Alfredo Rodriguez Quintet: Deze Cubaanse pianist mixt traditionele latin-jazz met moderne pop-, elektronische en globale muziekstijlen.
Lakecia Benjamin: Deze Amerikaanse saxofoniste combineert traditionele jazz op een vernieuwende manier met r&b, hiphop en soul.
Jazz in Duketown 2026 wil een duidelijke brug naar een jonger publiek slaan door de inzet van het Bossche platform MANIFY, dat als stage host op de Parade de pauzes vult met dansbare vinyl-sets. Hun sets sluiten aan op het festivalthema met een mix van jazz, funk, soul en disco. Het kan een groot feest worden.
In de jaren negentig was K’s Choice een grote naam, samen met bijvoorbeeld tijdgenoten The Cranberries en Skunk Anansie. Met de zangeres Skin van laatstgenoemde band heeft Sam Bettens, toen nog Sarah, Not An Addict gezongen op Pinkpop destijds. Dat mag best legendarisch genoemd worden.
K’s Choice
K’s Choice
De band werd in 1996 wereldberoemd met het album Paradise In Me en de monsterhit Not An Addict. Andere klassiekers zijn Everything For Free, Believe en Almost Happy. De band is nog steeds actief. In 2025 verscheen het live-album Live on 2 Meter Sessions en Sam heeft aangegeven dat de band werkt aan een nieuw studioalbum voor 2026.
Het is ook bijzonder te noemen, dat deze legendarische Belgische band hier vanavond op Bevrijdingsfestival Brabant in Den Bosch opent met die monsterhit van zo’n 30 jaar geleden. Sam zingt nu wel een toontje lager dan de originele versie. Broer Gert Bettens neemt de hogere stem in het nummer voor zijn rekening.
Sam Bettens
Sam vraagt of er hier mensen zijn die K’s Choice 30 jaar geleden ook hebben gezien en dat zijn er behoorlijk wat. “Haha, dan zijn jullie ook oud!” Grinnikt Sam. En de gemiddelde leeftijd van het publiek is inderdaad ook een stuk hoger dan vanmiddag.
Muzikaal klinkt het allemaal nog erg goed, maar met zoveel rustige nummers in de set, Dad, Mr Freeze bijvoorbeeld is het toch wel moeilijk je aandacht erbij te houden. Al zijn dat natuurlijk ook wel classics. Maar deze sympathieke Belgen hebben zéker de gunfactor. Maar wat ooit was, komt niet meer terug.
Postmen
Al geldt dat niet voor Postmen die op het andere podium op het punt van beginnen staat. Wat een energie brengen die nog steeds over met hun combinatie van hiphop en reggae en met onverslijtbare hits als Crisis en Cocktail. Wat een fantastische avond van deze frisse Bevrijdingsdag.
Op Bevrijdingsfestival Brabant aka BFB26 kwamen gedurende de hele dag opgeteld zo’n 21.000 bezoekers en wat vooral opviel, was dat er heel veel jongeren onder de 20 jaar rondliepen. Die jongeren kwamen in kleine of grote groepen opdagen en wie de jeugd heeft, heeft de toekomst.
BFB26
Er zijn drie podia waar het allemaal gebeurt: Horizon (Mainstage), De Kaap (SENA) en Buitengewoon waar de dj-set zich afspeelt met bijvoorbeeld Bodil Coco die met haar afro house de boel op stelten zet. Het is daar trouwens de hele dag een volle, dolle boel met veel rap en dansen.
Bodil Coco
Wat rustiger is het bij De Kaap met de elektronische band Naga Kirana. Ze noemen hun sound zelf “Indo synthpop”. Het is dansbaar, hypnotiserend en combineert traditionele Indonesische zanglijnen met pulserende grooves. Hun teksten gaan soms over verrassende, alledaagse dingen zoals siomay (dumplings met sambal) of roze auto’s. Centrale artiest is zangeres Inda Duran.
Inda Duran
Josylvio is de tweede artiest op podium Horizon. De muziek van Josylvio laat zich het best omschrijven als een mix van rauwe straatrap en toegankelijke hiphop met een sterke persoonlijke touch. Hij is een echte allrounder. Hij wisselt moeiteloos af tussen keiharde trap-nummers, old school hiphop en melodieuze liedjes voor een breder publiek. En dat publiek op BFB26 doet van harte met hem mee.
Josylvio
Bij De Kaap maakt Julie Benoit aka XXJULÍA haar opwachting. Het is gelukkig nu wel drukker geworden op het veld bij De Kaap. Haar muziek wordt vaak omschreven als ‘relpop’ maar daar doe je haar echt tekort mee. XXJULÍA is een mix van funk, pop, punk en liedjes. Julie is zeer benaderbaar en schuwt het directe contact met haar publiek niet. Zij stapt het podium af en laat kleine meisjes meezingen. Leuke show.
meezingen
Het tijdsschema van de line-up op BFB26 is strak, heel strak. Een echte grote naam staat op hoofdpodium Horizon op punt van beginnen als de laatste tonen van XXJULÍA nog naijlen. Het is Karsu (Karsu Dönmez) met haar unieke mix van jazz, pop en traditionele Turkse muziek. Karsu is een rasperformer met oog voor uiterlijke verschijning. Onvergetelijk is haar afsluiting; een disco-medley van I Feel Love (Donna Summer), Who’s That Girl (The Eurythmics) en Freed From Desire (Gala).
Karsu – medley
Musicians Without Border brengt twee bands uit Balkan landen: Melodify uit Kosovo en Eurokrem uit Noord-Macedonië. Zij zijn de uithangborden van Zuidoost-Europese rockscholen. Zij passen als gegoten bij de gedachte van vrijheid die BFB26 wil uitdragen.
Melodify
Dan de act waar met veel spanning naar wordt uitgekeken, die van Merol, de vrouw die werkelijk geen blad voor haar mond neemt. Haar act is letterlijk de belichaming van vrijheid. Het is pop met elektropunk, techno-randjes en rock-‘n-roll attitude én dansbaar.
Zeg nou zelf, in welk land kan dat nou, tijdens een openbaar festival, waar alle leeftijden gratis heen kunnen en de artiest op het podium heel expliciet over haar intieme delen en seksleven zingt. Hier in Nederland dus. En Merol doet het, met haar supersoaker…
De avond valt en bij Buitengewoon dendert het feest met de dj’s gewoon door. “Waar is het feestje, daar is het feestje.” Om 20:15 staat op podium Horizon K’s Choice, de legendarische Belgische rockband uit Antwerpen, die in de jaren ’90 wereldwijd doorbrak. De monsterhit Not An Addict ontbreekt natuurlijk niet.
Hier eindigt dit verhaal en laten we Postmen en Crazy Jack voor wat ze zijn. Allebei top deelnemers aan een van de beste line-ups van het Bevrijdingsfestival Brabant ooit.
Wij gebruiken cookies om jouw gebruikservaring te optimaliseren en het webverkeer te analyseren. Lees meer over hoe wij cookies gebruiken en hoe jij ze kunt beheren door op "Instellingen" te klikken. Als je akkoord gaat met ons gebruik van cookies, klik je op "Alle cookies toestaan".
